KULT ŚWIĘTYCH

Święty Mikołaj biskup

Święty Mikołaj – obraz autorstwa pani Teresy Mrugacz

Średniowieczne przekazy podają, że święty Mikołaj żył na przełomie III i IV wieku. Był on biskupem Miry w Licji. Mikołaj urodził się w niewielkim miasteczku Patara (obecnie Turcja) około 270 roku. Jak podaje żywot napisany w pierwszej połowie IX wieku, Mikołaj był jedynym dzieckiem szlachetnych, pobożnych i bogatych rodziców. Gdy jego rodzice zmarli postanowił rozdać cały odziedziczony majątek. Wspomagał biednych i stawał w obronie pokrzywdzonych.

Najstarsza legenda o świętym Mikołaju pochodzi z połowy VI wieku. Jest w niej mowa o uratowaniu za wstawiennictwem świętego Mikołaja niewinnych żołnierzy skazanych na śmierć. Dzięki świętemu Mikołajowi zostali uniewinnieni i wysłani do Miry z bogatymi darami.

Święty Mikołaj i trzy córki sąsiada
rzeźba z antepedium ołtarza głównego

W żywocie z IX wieku pojawia się bardzo popularna legenda o trzech córkach. Mówi ona o sąsiedzie Mikołaja, który był chciwy i bogaty, i drwił z pobożności świętego. Został ukarany przez Boga i stracił on cały majątek oraz popadł w skrajną biedę. Miał on trzy córki, które chciał sprzedać do domu publicznego, gdyż nikt nie chciał ich poślubić bez otrzymania odpowiedniego posagu. Mikołaj po długim rozważaniu Pisma Świętego i modlitwie, postanowił uratować cnotę tych dziewcząt i trzykrotnie pod osłoną nocy wrzucał przez okno pieniądze przeznaczone na posag dla każdej z dziewcząt. Jego sąsiad po wyprawieniu dwóch wesel postanowił dowiedzieć się skąd biorą się te pieniądze. Czuwał całą noc i odkrył ze zdumieniem, że przyniósł je pogardzany przez niego Mikołaj. Zawstydził się i podziękował mu za ten dar oraz postanowił zmienić swoje życie na zgodne z przykazaniami.

Mikołaj odszedł do Pana 6 grudnia między rokiem 345, a 352. Jego ciało pochowano w Mirze, gdzie znajdowało się do 1087 roku. Dnia 9 maja tego właśnie roku zostało przewiezione do włoskiego miasta Bari. Jak podaje Nikefor, kupcy z Bari chcieli uprzedzić Wenecjan oraz zbliżające się wojska tureckie, które mogłyby sprofanować ciało, dlatego przetransportowali ciało właśnie do Bari. Dnia 29 września jego grobowiec został uroczyście poświęcony przez papieża Urbana II w bazylice wystawionej ku jego czci. Ta nowa świątynia zasłynęła z cudów, które działy się za przyczyną św. Mikołaja.

W kościele w Żegocinie święty Mikołaj odbiera szczególną część. Co roku, 6 grudnia odbywa się odpust ku jego czci, który gromadzi rzesze wiernych, również z okolicznych parafii. W każdy wtorek w czasie wieczornego nabożeństwa prowadzona jest Nowenna do św. Mikołaja, w czasie której kapłani polecają opiece tego patrona szczególnie wszystkich ofiarodawców i dobrodziejów żegocińskiej parafii. W kościele znajdują się tez relikwie tego świętego.

Figura św. Mikołaja przeznaczona do peregrynacji

Od roku 2019 w naszej parafii trwa peregrynacja figury świętego Mikołaja. Figura, wykonana specjalnie na tę okazję, codziennie odwiedza 1 rodzinę naszej parafii. W dniu nawiedzenia rodzinę zapraszamy jest do uczestniczenia w Eucharystii w naszym kościele, w czasie której zawierzamy jej członków opiece świętego Mikołaja i Najświętszej Maryi Panny.

Św. Rita

Św. Rita urodziła się niedaleko Asyżu we Włoszech w małej górskiej miejscowości Rocca-Porena w roku 1381. Imię otrzymane na chrzcie jest zdrobnieniem od Margarita (perła). Już w dzieciństwie pokochała Jezusa, jej marzeniem było poświęcenie się życiu zakonnemu. Rodzice zadecydowali jednak inaczej. Sami byli już posunięci w latach chcieli więc zapewnić córce bezpieczną przyszłość przez wydanie jej za mąż.

Poddając się ich woli poślubiła Pawła de Ferdynand człowieka podobno przystojnego, ale o bardzo trudnym charakterze. Jej życie małżeńskie było bardzo trudne. Mimo tego w tradycji miejscowej zapisała się jako kobieta, żona i matka o nienagannym charakterze i niezwykłych przymiotach duszy. Ciężko rannemu w wyniku konfliktów z przeciwnikami politycznymi mężowi wyprosiła pojednanie z Bogiem przed śmiercią. Będąc wdową sama wychowała dwóch synów bliźniaków, a gdy ci zamierzali pomścić śmierć ojca, prosiła Boga, aby Ten uchronił młodzieńców od popełnienia zbrodni. Bóg wysłuchał próśb matki i obaj synowie umarli podczas zarazy. Było to kolejne tragiczne doświadczenie w życiu Świętej.

Wolna od zobowiązań wobec świata Rita mgła spełnić swoje dziecięce pragnienie. Wstąpiła do klasztoru Sióstr Augustianek w pobliskiej miejscowości Cascia. W klasztorze tym spędziła resztę swojego życia, będąc wzorem świętości życia dla współsióstr. Już za życia wypraszała wiele łask potrzebującym modlitewnego wsparcia. W zaciszu swej celi zakonnej modliła się, pościła i podejmowała różne umartwienia. Ofiarowała je za chorych, cierpiących, za małżeństwa przeżywające sytuacje kryzysowe, za zwaśnione rodziny.

Szczególnym darem Pana Jezusa dla Rity był dar cierpienia. Pan Jezus z krzyża, przed którym Święta się modliła, posłał Jej cierń ze swej cierniowej korony. Cierń ten przez 15 lat bardzo boleśnie ranił Jej czoło. Rita zmarła 22 maja 1457 roku w opinii świętości.

Św. Rita – obraz autorstwa pani Teresy Mrugacz

W naszym kościele św. Rita gromadzi rzesze wiernych w czasie nabożeństwa ku jej czci. Odbywa się ono w każdy trzeci czwartek miesiąca przed wieczorną Mszą świętą. Wierni mają okazję złożyć swe prośby do specjalnie przygotowanego koszyka. Wszystkie intencje są wyczytywane w czasie nabożeństwa. Na zakończenie Mszy świętej poświęcane są kwiaty róży, jako symbol św. Rity. W czasie modlitwy towarzyszą wiernym relikwie św. Rity oraz obraz namalowany przez panią Teresę Mrugacz.

Relikwiarz św. Rity

Św. Ojciec Pio

Św. Ojciec Pio Urodził się w roku 1887 w Pietrelcinie, małej miejscowości koło Neapolu. Francesco Forgione, bo tak brzmiało jego prawdziwe imię, nosił do 1903 r., kiedy wstąpił do franciszkańskiego Zakonu Kapucynów. Tam przybrał imię Pio- pobożny. Od początku życia zakonnego odznaczał się umiłowaniem modlitwy i cierpliwością w znoszeniu cierpienia. W katedrze w Benewencie 10 sierpnia 1910 r. przyjął święcenia kapłańskie. Przez jakiś czas pozostał w swej rodzinnej Petrelcinie, pomagając proboszczowi.

W następnych latach próbował żyć we wspólnotach klasztornych, co przychodziło mu z ogromnym trudem, ze względu na poważne problemy zdrowotne. W 1916 r. został skierowany do klasztoru w San Giovanni Rotondo. Tam pojawiły się stygmaty, które otrzymał we wrześniu 1918 r. Kiedy na jego ciele pojawiły się nie zabliźniające się rany w tych samych miejscach, gdzie miał je ukrzyżowany Jezus, padły pierwsze, liczne oskarżenia o fałszerstwo. Ojciec Pio poddawany był badaniom, coraz to nowszym. W roku 1931, w związku z olbrzymim zamieszaniem związanym ze stygmatami oraz posądzeniem o fałszerstwo, Stolica Apostolska zabroniła O. Pio wykonywania posługi kapłańskiej. Po dwóch latach zakaz cofnięto i O. Pio powrócił do Służby Bożej w San Giovanni Rotondo. Jego ideą stała się pomoc ludziom w cierpieniu, zarówno duchowym, jak i fizycznym. Czynił to drogą gorliwej modlitwy, wypraszając w ten sposób łaski dla wiernych.

Św. Ojciec Pio – obraz autorstwa pani Teresy Mrugacz

Był pełnym poświęceń spowiednikiem gotowym służyć swą posługą nawet całą dobę. W 1959 roku znów poważnie zachorował. Nie mógł chodzić, słuchać spowiedzi, odprawiać mszy. Poprawa stanu zdrowia nastąpiła po wizycie Obrazu Matki Boskiej Fatimskiej w S. Giovanni Rotondo.

We wrześniu 1968 roku klasztor w S. Giovanni Rotondo przygotowywał się do obchodów 50- lecia stygmatyzacji O. Pio. Wtedy zniknęły z Jego ciała stygmaty. Zakonnik doskonale znał znaczenie zniknięcia. 22 września odprawił ostatnią mszę jubileuszową. Umarł 23 września nad ranem. W pogrzebie Ojca Pio wzięło udział ponad 100000 osób. Setki tysięcy pielgrzymów przybywają co roku do sanktuarium w San Giovanni Rotondo.

W naszej parafii św. Ojciec Pio cieszy się szczególnym kultem. W każdy czwarty piątek miesiąca, przed wieczorną Mszą święta odbywa się nabożeństwo ku jego czci. Modlitwa rozpoczyna się wspólnie odmawianym różańcem ze specjalnymi rozważaniami. W czasie nabożeństwa wiernym towarzyszą relikwie św. Ojca Pio oraz obraz namalowany przez panią Teresą Mrugacz.

Relikwiarz św. Ojca Pio

Św. Kazimierz Królewicz

Był drugim z kolei spośród sześciu synów króla polskiego, Kazimierza Jagiellończyka. Urodził się na zamku królewskim Wawelu w Krakowie, dnia 3 października 1458 r. Do dziewiątego roku życia pozostawał pod troskliwą opieką matki – Elżbiety. Król Kazimierz Jagiellończyk przeznaczył św. Kazimierza na tron węgierski.

Święty Kazimierz Królewicz – rzeźba z ołtarza głównego

Kazimierz był prawą ręką swojego ojca. Kiedy Kazimierz Jagiellończyk udał się na Litwę, przez dwa lata św. Kazimierz sprawował bezpośrednio rządy, administrację i namiestnictwo w Królestwie Polskim. W roku 1483 wezwał ojciec syna do Wilna. Już wtedy jednak królewicza męczyła gruźlica. Na wiadomość o nagłym pogorszeniu się zdrowia syna król przybył do Grodna, gdzie właśnie Kazimierz umierał. Było to 4 marca 1484 r. Szczątki Świętego złożono w katedrze wileńskiej.

W roku 1518 król polski Zygmunt I Stary, rodzony brat św. Kazimierza, wysłał do Rzymu prośbę o kanonizację. Wydaje się prawdopodobnym, że św. Kazimierz złożył ślub dozgonnej czystości. Miał też odrzucić proponowane mu zaszczytne małżeństwo z córką cesarza niemieckiego Fryderyka III. Uroczystości kanonizacyjne odbyły się w katedrze wileńskiej w r. 1604.

W kościele w Żegocinie figura św. Kazimierza znajduje się w głównym ołtarzu, parafia posiada także relikwie tego świętego.

Relikwiarz św. Kazimierza Królewicza

Św. Szymon z Lipnicy

Św. Szymon urodził się około 1438-1440 r. w Lipnicy, koło Bochni, w ówczesnym województwie krakowskim. Jego nazwisko pozostaje nieznane. Wiadomo jednak, że pochodził ze średniozamożnej rodziny mieszczan. Podjął studia na wydziale nauk wyzwolonych na Akademii Krakowskiej i ukończył ją 1457 r. tytułem bakałarza. W tym samym roku wstąpił do nowo założonego przez św. Jana Kapistrana klasztoru bernardynów w Krakowie.

Święty Szymon z Lipnicy – rzeźba z ołtarza głównego

Po roku nowicjatu Szymon złożył śluby zakonne. Następnie ukończył studia teologiczne i około 1460 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Pięć lat później został wybrany przełożonym konwentu w Tarnowie. Od 1467 r. do 1482 r. (czyli do śmierci) pełnił w Krakowie, jako pierwszy wśród Braci Mniejszych, urząd kaznodziei, na który wybierano wyjątkowo zdolnych zakonników. Kazania wygłaszał w języku łacińskim. Cieszył się dużym uznaniem w środowisku akademickim, a oprócz prac kaznodziejskich zajmował się też jako skryptor przepisywaniem dzieł teologicznych. Biografowie opisują Szymona jako człowieka refleksyjnego i miłującego samotność.

Zmarł 18 lipca 1482 r., usługując chorym podczas panującej wówczas w Krakowie epidemii dżumy. Jego ciało zostało pochowane w kościele klasztornym św. Bernardyna na Stradomiu. Po śmierci Szymona odnotowano 377 cudownych uzdrowień i łask (wśród świadectw łask otrzymanych za wstawiennictwem Szymona szczególną uwagę zwracają te, które składały niewiasty przeżywające trudności z donoszeniem ciąży). W 1685 r. został beatyfikowany przez papieża Innocentego XI. W poczet świętych Szymon z Lipnicy został zaliczony 3 czerwca 2007 r.  Kanonizacji dokonał papież Benedykt XVI.